همیشه ادعام می شد توی این قضیه که هیچ کسی توی قلم به گرد پای منم نمی رسه چون همیشه معتقد بودم به این اصل که من برای نوشتن هیچ حد و مرزی ندارم و دوری می کنم از هر چی چهارچوبه، و چنگ میزنم به چهارچوب بی انتهای خودم که مطمئنم فراتر از افکار محدود شده ی همه ی آدماست؛ خیلی ها سعی می کردن با زیر سوال بردن

بهش گفتم: هر وقت دری به سمتت باز شد هیچ وقت بی تفاوت از کنارش نگذر، بلکه اول بایست و خوب بهش فکر کن و بعد تصمیم بگیر می خوای از کنارش رد بشی یا نه! زمانی که یکی درهای قلبشو به روت باز می کنه بدون اینقدر به درونش نفوذ کردی که می خواد تو رو به امپراطوری قلبش راه بده؛ هیچ وقت با خر بازی هات باعث سقوط ا

متولد فصل بهارم، ولی هیچ وقت بهار رو توی زندگیم نداشتم و ندارم؛ تقویم دیواری هم اینقدر کنج خونه بیداد کرد که خودشم یادش رفت یک سال چهار فصل داره، نه دو فصل! ساعتم عینهو قلب تو سینم، اینقدر زد که تا پایان فصل بعد به خواب عمیقی فرو رفت؛ این اتاقم دیگه چهار کنجش بیانگر ایست زمانه؛ اینجا نه زمانی سپری م